S t y l i s s i m o

Archive for October, 2009

         გუშინ გადაწყდა რომ კახეთში არ მივდივარ, რამაც ძალიან გამახარა. და შედეგებიდან გამომდინარე (ღამის 3 საათზე დაბრუნდნენ) ხო საერთოდ ბედნიერება მხვდა თურმე წილად, დარწმუნებული ვარ ეკლებზე ვიჯდებოდი ბავშვის გამო.

 მაგრამ შაბათს მაინც გვიანამდე მომიწია ყოფნა.

კლიპი, რომლის გადასაღებადაც სარკე სტუდია მოვიდა პარასკევს, ვის გამოც მე მანიკურშასთან ვერ წავედი და იუბილეზე ჩემი გაკეთებული ფრჩხილებით ვიყავი , გაიმაზა. ანუ რამდენიმე მათმა თანამშრომელმა დამირეკა და მითხრეს რომ ტორტი არის ძალიან ბანძი და ამას ვერ გადავიღებთო. მოკლედ საკმაო უკმაყოფილების შემდეგ გადაიდო ხვალ საღამოსთვის.

დილით მოვედი სამსახურში 10ის ნახევარზე სპორტულ ფორმაში რადგან ვიცოდი რომ უამრავი საქმე და სარბენი მექნებოდა.

10ის ნახევარზე მივიღეთ შეფისგან დავალებები და დავიწყეთ ყველამ ჩვენი საქმის კეთება, ინტერნეტი ისევ გათიშული მქონდა, 1000ჯერ დავრეკე ახალ ქსელებში და რა აღარ ვუთხარი მაგრამ არაფერმა არ გაჭრა, როცა კომპანიას სერვისი აkვს 0 და არც ცდილობს ამის გამოსწორებას, მათთან არაფერი გუავა ადამიანს.     მერე ვიჯექი ჩემს ადგილზე, რადგან ხალხი ბევრი იყო დარბაზში ვერაფერს ვერ ვაკეთებდით, კლიენტები იყვნენ უამრავი. ბოლო კუთხეში კი ჩვენი მომხმარებლებისათვის უდიდესი სურპრიზი მზადდებოდა. გავამხელ ამ საიდუმლოს და 18 ოქტომბერს ჩვენს დიღმის შოურუმში შემოვიდა ფილიპს Cონსუმერ ლაითინგის კიდევ რამდენიმე ქვებრენდი, ლედინო, HLA და ასე შემდეგ. მათი პრეზენტაცია უშუალოდ იუბილეს დროს მოხდა.

        ხოდა დღის პირველ ნახევარში სადღაც 2 საათი ვიჯექი ჩემს ადგილზე და ფრჩხილებს ვეჩალიჩებოდი. მერე დავიწყე ისეთი საქმეების კეთება რაც არც მომხმარებელს არ შეუშლიდა ხელს და არც დარბაზი აირეოდა, დავიარე და ჩამოვწერე სად რა უნდა აეღოთ, რა უნდა გაეტანათ რა უნდა ამოეტანათ. დაბლა საჩუქრები ჩავალაგეთ ახალ ჩამოსულ ჩანთებში, მერე მე და პატარა შოთა წავედით გუდვილში გათამაშების საჩუქრების შესაფუთად.    აღმოჩნდა რომ გუდვილში გარედან შემოტანილ საჩუქრებს არ ფუთავენ, მაგრამ მერე მენეჯერები ჩავრიეთ და დიდი თხოვნებით და იმის ახსნებით რომ ხვალ იუბილე გვაქვს, თან რადგან მათი პარტნიორი კომპანია ვართ დაგვთანხმდნენ და დაჟე უფასოდ შეგვიფუთეს ათივე საჩუქარი. მერე დავბრუნდით ოფისში, მე დავალაგე ეს საჩუქრები და წავედი პრარაბობო დავიწყე, 10-12 საათიანი შეუჩერებელი მუშაობის შედეგად შეუძლებელი შევძელით. მთელი სტენდები დაიშალა და აიწყო ახალი სტენდები, ათასი თავსატეხი, ათასი ღადაობა, რამდენიმე დასაშლელი და თავიდან აწყობილი სტენდი. ძაან მაგარი იყო, თან რომ საქმეს აკეთებ, თან რომ მაგრად გეხლისება და თან რომ ეს საქმე ულამაზეს შედეგს იძლევა. ულამაზესი კუთხე გამოვიდა.

ამასობაში 7 საათიც გახდა, მაღაზია დაიკეტა კლიენტებისათვის და დავრჩით მხოლოდ ჩვენ და რამდენიმე სარკე სტუდიის წარმომადგენელი, დავიწყეთ უკვე დარბაზის საქმეები, სცენის გაკეთება, სცეკვაო ადგილზე ჭაღების ზევით აწევა, საფურშეტე ადგილების განთავისუფლება და რავი უამრავი წვრილმანი.       ამასობაში კი დიმა რესტორანში იკო, გიო და ხატიას ბავშვი მონათლა და მე მელოდებოდა, მე კიდე კლიპმეიკერებს ველოდებოდი, რომლებიც საკმაოდ ზოზინებდნენ, ხან ვის ელოდებოდნენ, ხან რას ელოდებოდნენ და ასე გაწელეს 11ის წუთებამდე, ჩვენ დარბაზი საბოლოოდ მოვაწყვეთ და ფაქტიურად მხოლოდ მონტაჟნიკების სამუშაო იყო დარჩენილი. მივედი კლიპის რეჟისორთან, ჩემი შენიშვნები თუ რამე მქონდა კლიპთან დაკავშირებით ვუთხარი და წამოვედი. მივედი რესტორანში მივაკითხე დიმას, გავჩერდი სადღაც ნახევარი საათი და ღორმუცელა ქართველების ამაოებას ვუყურებდი. არც ერთ ქეიფს რომ არ ჩაუვლია ჩხუბის გარეშე. მერე წამოვედით მე და დიმა, კანდელაკზე ავედით ჩვენი ცუცქნა წამოვიყვანეთ სახლში. მე ვიბანავე და ეგრევე დამეძინა გათიშულს. ძალიან დაღლილი ვიყავი, ფიზიკურადაც კი მომიწია მუშაობა. თან დილის 10ის ნახევრიდან საDამოს 11ის ნახევრამდე მანდ ვიყავი. მ

ეორე დილით 9ზე სამსახურში უნდა ვყოფილიყავი …

დავიწყებ ძალიან ორატორულად და ვიტყვი რომ: დოღის ცხენს არ ჩამოვუვარდები სირბილში – დღეს
დილიდან მოყოლებული გიჟივით დავქრივარ ზევით – ქვევით – წინ – უკან
იუბილე + ექსკურსია + სტუმრები + საბაჟოები
დღეს კლიპს იღებენ, ხმა არცეული გვყავს, ფორტუნას სოსო, სულ ის წერს ჩვენს რადიო რეკლამებს
დღეს მის ხმას ჩაწერენ და საღამოს აქ ვისუალს გადაიღებენ
რაც ამ კლიპზე მე რეკვები მომიწია და ნერვიულობა … 2 კვირის წინ დაწყებული მოლაპარაკება ბოლო დღემდე მიიყვანეს და კლიპს, რომელიც ორშაბათიდან ტელევიზიით უნდა გავიდეს დღეს იღებენ.
დილიდან დავრბივარ მონტაჟნიკებთან ერთად :  ეს აქ დაკიდეთ , ეს იქეთ გადაკიდეთ, ეს ნაჩნიკი იქ გადავდოთ, ეს ტორშერები აქედან ავიღოთ ხალხს შეუშლის, ეს ნესკაფეს აპარატი მოაშორეთ აქედან-ყავა მაინ ცარ ყრია შიგნით,
მერე მონტაჟნიკებთან მოვრჩი, მერე სხვა თემები დაიწყო, ფოტოაპარატები დატენეთ და მმეხსიერება გაანთავისუფლეთ, საიტისთვის ბანერი სად არის, მაღაზიებმა საიუბილეო პლაკატები გააკრან, ხვალ დილით 9ზე ყველა აქ ყოს რო fილიპსის სტენდები აეწყოს და მოესწროს.  კლიპის მედია გეგმა არ მაქვს, ვერ მაღირსეს. მერე ინტერნეტი გაითიშა.
აპარატურის მომწოდებლებთან შეხვედრა, დავგეგმეთ სად რა დაიდგმება, მერე ცეკვის ანსამბლის ხელმძღვანელთან,
გათამაშებისათვის მხოლოდ 8 პრიზია, 10 უნდა იყოს, ის 2 უნდა შეირჩეს ეხლა რომ ჩამოვა ფილიპსის შეკვეთა იქედან, მერე გუდვილში უნდა გავქანდე და შევაფუთინო, ვერცხლისფერი ქაღალდი, ლურჯი ბაფთა.
ინტერნეტი გაითიშა.
რეპეტიცია უნდა გავიაროთ, ოღონდ როდის და როგორ ჯერ არ ვიცი
საშინელებაა
ასეთი შეგრძნება მაქვს რომ ვერაფერს ვერ მოვასწრებთ
შოთიმ კიდევ ერთხელ დაადასტურა რომ უგენიალურესი ადამიანია
გათამაშებისათვის ლოტოტრონის ნაცვლად გამოვიყენებთ დიდი დიამეტრის გამჭვირვალე პლექსის ბურთს, რომლისთვისაც ამ წუთას პენოპლასტის სადგამი გააკეთა, რომელსაც ლედები ცაუმაგრა და ბურთი რომ დგას ანათებს თან, ამ წუთას მანახა და ძაან მომეწონა. მივარს იდეინი რაღაცეები.
ფონისთვის მუსიკები Cafe del mar -დან და Keiko Matsui-ს ალბომებიდან ამოვკრიფეთ. დიდ ეკრანზე მთელი იუბილეს დროს გაშვებული იქნება ჩვენი რეკლამები, რაც კი როდესმე გვქონია.

ეხლა ვზივარ და მინდა საიტისთვის დავწერო საიუბილეო ტექსტი მაგრამ რაღაც ვერ მეწერინება, ამიტომ ამას ვწერ და ინტერნეტი რო ჩაირთვება დავაპაბლიშებ.

დილით დასუფთავების სამსახურიდან იყვნენ, საწმინდეს ვიტრინები და ყველა კუთხე კუნჭული. დაწკრიალებულია ყველაფერი.
აუ რა ხდება ვერ გამიგია, თბილისს KOLARZ-ომანია დაეწყო, დღეს 4მა ადამიანმა გადაწყვიტა კოლარcის ყიდვა
საღამოს სალონში ვარ ჩაწერილი ფრჩხილებზე, მაგრამ არ ვიცი მოვასწრებ თუ არა. 7ის ნახევარზე მოვლენ კლიპმეიკერები და მე კიდე 8ის 10 წუთზე სალონში უნდა ვიყო.

     დღეს უამრავი სამსახურეობრივი შეხვედრა გვაქვს დანიშნული, იუბილესთან დაკავშირებით:

1. ჩვენი ბელგიელი სტუმარი ჩამოდის, დახვედრა და მინი კონფერენცია მასთან სამომავლო გეგმებზე
2. შეხვედრა დუეტ ჯორჯიასთან, რომლებიც იმღერებენ იუბილეზე, დეტალების დაზუსტება და სიმღერების კიდევ ერთხელ შეთანხმება.
3. შეხვედრა ფეიერვერკების კომპანიასთან, რომლებმაც უნდა დაგვიმზადონ ბუშტების გირლანდები ჩვენს კორპორატიულ ფერებში (ვერცხლისფერი-ლურჯი) და ასევე დიდი კონფეტი უნდა დაგვაფრქვიონ ტორტის გამოტანისას
4. შეხვედრა ფურშეტის დამამზადებელი კომპანიის წარმომადგენელთან, საბოლოოდ უნდა დავაზუსტოთ ადგილები, მაგიდების დიზაინი და გაფორმება.
5. შეხვედრა GWS-ის წარმომადგენელთან, რომელიც გვიკეთებს ტურს კახეთში უცხოელი სტუმრებისათვის და ჩვენი კომპანიის ტოპ მენეჯმენტისათვის.

        და კიდევ უამრავი წვრილ-წვრილი საქმე. აუფ რა გადაიტანს ამდენ შეხვედრას
      გუშინ მისალმების ტექსტი დავწერე, მოეწონა ჩემს უფროსს, მერე საჩუქრები შევარჩიეთ გათამაშებისათვის, დიდი საიუბილეო ბანერი გავაკარით შენობის შემოსასვლელთან, ინტერიერში ძაან აქტიურად მიდის დიზაინის შეცვლა და სცეnის მზადება, დელტას კუთხეს რედიზინი გავუკეთეთ და ცოტა მუქ ფერებში შევღებეთ, საოცრად მოუხდა.
 გუშინ გაიყიდა ჩემი უფავორიტესი KOLARZის ჭაღი, ულამაზესი და უსათნოესი, ძაან დამწყდა გული, ვტკბებოდი ხოლმე მისი ყურებით, თუმცა მაგის ფული ალბათ ჯერ კიდევ დიდხანს არ მექნება, 5000 ლარამდე ღირდა

       გუშინ საღამოს კაბა წამოვიღე უკვე დასრულებული, მომწონს თუმცა მაინც ბოლომდე კმაყოფილი არ ვარ. უფრო უკეთესი მინდოდა, მაგრამ მაინც ჯიგრული გამოვიდა. სურათებს იუბილეს შემდეგ დავდებ.

                          გუშინ საღამოს COCO CHANEL-ზე ვიყავით მე და დიმა. ბოლოს კინოში ვიყავი სადღაც 5-6 თვის ორსული რო ვიყავი მგონი მაშინ. ძალიან ვისიამოვნე პოპკორნით. აი ფილმს რაც შეეხება …. ძალიან მომეწონა, ძალიან კარგად არის კოკოს ცხოვრება გადმოცემული. ძალიან მაგრად მომეწონა ფილმის დასასრული, კოკოს “პაკაზი”. რამდენი წლის წინანდელი მოდელები იყო და ზოგიერთები ისე მომეწონა რომ სიამოვნაბით ჩავიცმევდი. ძალიან მაგარი ქალი ყოფილა და პატივისცემით გავიმსჭვალე მის მიმართ.
 
 

         გუგლის კალენდრის მიხედვით, რომელშიც ჩემი საშინაო დავალებებია ჩაყრილი ჩემივე მიერ, ხოლო უნდა შეფასდეს სვითი “მასწ” ის მიერ, დღევანდელი პოსტი უნდა იყოს ჩემზე და ჩემს მოცუცქნულზე.
       სიმართლე გითხრათ მომენატრა ამ თემაზე წერა.
       19ში 4 თვის გახდება ჩემი პატარა დრო დროზე ჩქარა მიქროდაო – ახლა ვხვდები ამ სიტყვების ჭეშმარიტებას. ყველაზე ნელა პირველი 40 დღე გადიოდა, როცა აბსოლუტურად მარტო ვუვლიდი ბავშვს და საოცრად მტანჯავდა. დანარჩენი პერიოდი უფრო მალე გავიდა, ალბათ რომ გაიზარდა და უფრო იოლი გასაზრდელი გახდა იმიტომ.

             არ მინდა ბანალური პოსტი გამომივიდეს, ტიპა “ვაა რა ყოფილა ეს შვილი, გადამრია, გამაგიჟა”. მაგრამ რეალობა ზუსტად ასე ჟღერს.
            მახსოვს გათხოვებამდე ხშირად მესმოდა ფრაზები “შვილის ყოლაზე დიდი ბედნიერება არ არსებობსო” და მაგდაგვარები. იცით როგორი შთაბეჭდილება მრჩებოდა, რო მატყუებდნენ, რო “პავადოკს” მიკეთებდნენ ყელზე და სადღაც მიმათრევდნენ, რო უღელში მაბავდნენ, რომ რაღაცას შეუძლებელს მოითხოვდნენ ჩემგან რისი განხორციელების სურვილიც კი არ მქონდა. და ეხლა ვხვდები რომ რა ბნელი ვიყავი თურმე.
 დედობა – არანაირად არ არის ვალდებულება, იდიოტია ვინც ამას ფიქრობს
   ვერავინ ვერ დამა ვალდებულებს მყავდეს შვილი, ვერავინ ვერ მომთხოვს რატომ არ გააჩინე გოგო ან რატომ არ გააჩინე ბიჭიო.
მაგრამ დრო დგება და შენ თვითონ ხვდები რომ ბედნიერი ხარ
 ხოდა დედობა – არანაირად არ არის ვალდებულება, დედობა ბედნიერებააა.
                ეს არის უდიდესი სიყვარული, რომელსაც ტანიც აქვს , თავიც, ფეხიც, ხელიც, თვალებიც, პირიც, სუნიც, გემოც და ხასიათიც.
   ეს ის გრძობაა სამსახურიდან სახლისაკენ 120-140კმ/სთ სიჩქარით რომ მიგაქროლებს, ღამე რომ გაღვიზებს 3ჯერ-4ჯერ და მიუხედავად იმისა რომ საშინლად გეძინება, იცი რომ არა მარტო გაიღვიზებ და აჭმევ არამედ ღამესაც გაათენებ და თუ საჭიროა სასეირნოდაც წაიყვან შუაღამეზე. ეს ის გრძნობაა შენს ხელებზე რო იძინებს მკერდთან მოხუტებული და ჩაძინებამდე რამდენჯერმე რომ ამოგხედავ ძილმორეული თვალებით რომ დარწმუნდეს ხომ შენ გიჭირავს, ხომარ შეუცვალეს დედიკო.

            ეს ის საოცრებაა სამსახურიდან შენი მოსვლის დრო რო იცის და ტირილს რო იწყებს მალე მოდი სად ხარო, და რომ მიხვალ ბოლომდე გახსნილი პირით რომ იცინის შენს დანახვაზე.
 გუშინ ხელებში ვაძინებდი და ერთი ხელი ხომ მოყოლებული ქონდა იმ მხარეს რომლითაც მივიხუტე, მეორე ხელით ისე საყვარლად მაყოლებდა სახეზე ხელს კინაღამ დავახრჩე კოცნებით, უნდოდა ეს ხელი რამეზე მოეკიდა ჩემს სახეზე, ჯერ ლოყებზე მეფათურა მაგრამ პრიალა რომ იყო ვერ მოკიდა კარგად თავისი ხელუცუნა, მერე ცხვირზე ჩამებღაუჯა, მაგრამ ცხვირი ცივი მქონდა და არ ესიამოვნა, მერე ტუჩებზე ჩამავლო ხელი და ვერ მოვითმინე კოცნა დავუწყე და ისევ გაწია და ბოლოს იპოვა სასურველი თბილი და ტბილი ადგილი, ჩემს კისერზე წინ კანი ხო რბილია, გამოწია ის კანი და ჩაებღაუჯა იმ კანს და ესე დაიძინა.
 ეს ისეთი მომენტებია რო ხვდები რომ ყველაფერს გააკეთებ ამ არსებისათვის …
არადა უკვე იზრდება, ნელ ნელა ტიტინს იწყებს, სატამაშოები უკვე კარგად უჭირავს ხელში, მუცელზე თუ დავაწვენ გადატრიალებას ცდილობს… ნელ ნელა ვითარდება და ზუსტად ვიცი რო საოცრად მომენატრება ამხელა …

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=GLfPgnmnNg4]

    დაიწყო, ერთ ერთი ყველაზე სავსე და გადატვირთული კვირა ჩემს ცხოვრებაში
   ზუსტად 1 კვირაა დარჩენილი ჩვენს იუბილემდე, და 1000 წვრილმანი და მილიონი დეტალი

      არ ვიცი დავწერე თუ არა, ზურამ (ჩემმა უფროსმა) დამნიშნა საიუბილეო შტაბის უფროსად, ნებისმიერ ხარვეზზე პასუხისმგებლობა მეკისრება მე, ისევე როგორც კარგად ჩატარებულ ივენთზეც შემაქებენ “მე”

      და ეს ყველაფერი ყოველდღიური სამუშაოს ფონზე
დილით ნახევრად უძილო მდგომარეობიდან მზის სხივებმა და დილის ყავამ დამომიყვანა, რომლითაც მე და დიმამ ვისიამოვნეთ აივანზე. ხო, კიდევ სიახლე, სიგარეტის მოწევა დავიწყე, ჯერ ძალიან პასიურად, მაგრამ მაინც ვეწევი ხოლმე. განსაკუთრებით დილაობით ყავასთან ერთად.

     მერე სასწრაფოდ მოვემზადე, ბავშვს ვაჭამე, ცოტა ხანი ვეთამაშე, ვეფერე და ამასობაში ძიძაც მოვიდა.
           ორშაბათი დილა ჩვენთან ყოველთვის თათბირით იწყება, ვიკრიბებით: კომპანიის ხელმძღვანელი, მენეჯმენტი, მაღაზიების ხელმძღვანელები, საწყობის უფროსი, HR, მომარაგების უფროსი და ვისმენთ ყველას მოსაზრებებს, სიახლეებს, ჩივილებს და ასე შემდეგ. საკმაოდ საინტერესო და ხანგრძლივი პროცესია. შემდეგ ვიღებთ გარკვეულ დირექტივებს კომპანიის ხელმძღვანელისგან და ვბრუნდებით დისლოკაციის ადგილებისაკენ.

              დღესაც ანალოგიური სიტუაცია იყო, თუმცა დღევანდელი თათბირი განსხვავდებოდა სხვა თათბირებისაგან, იმით რომ დღევანდელ თათბირზე 60% ეჭირა იუბილეს თემას, ვისაუბრეთ პროგრამაზე, გამოსვლებზე, სტუმრებზე, გათამაშებაზე, Dress Codeზე. დაიბეჭდა კომპანიის საიუბილეო პლაკატები, ჩამოისხა საიუბილეო წითელი და თეთრი ღვინო. დამზადდა საჩუქრები ჩვენი ლოგოტიპებით, მოკლედ დიდი ამბებია.
          დაიბრონა სასტუმრო უცხოელი სტუმრებისათვის,

       დაიგეგმა კახეთის ტური შაბათისათვის, რომელშიც შედის სიღნაღის დავალიერება, ღვინის ტური GWS_ის ღვინის ქარხანაში, შემდეგ ვახშამი რესტორანში, იქვე სიღნაღში. ამ დღეს ერთადერთი მდედრი ვარ ვინც ამ კახეთის ტურის სიაში მოვხვდი, ძალიან არ მინდოდა, მაგრამ ვერ შევეწინააღმდეგე.
           მიმდინარეობს მოლაპარაკებები სატელევიზიო კლიპზე, რადიო რეკლამაზე, ბეჭდვით მედიაზე. გუდვილს ვუკვეთავთ საიუბილეო ტორტს.

ხოდა ეგეთ ამბებში ვარ, ისე გავიდა მთელი დღე სამსახურში ვერც გავიგე იმდენი საქმე მქონდა. სამსახურის მერე ისევ გოგოებთან ვიყავი კაბის “პრიმერკაზე” უკვე რაღაცას დაემსგავსა ზეგ დაასრულებენ და წამოვიღებ.