Archive for the ‘Life, as it is ...’ Category
დიდი ხანია მინდოდა ამ თემაზე მცირე მიმოხილვის დაწერა
მშობელთა კლუბის წყალობით უამრავი ინფორმაცია დამიგროვდა ამ თემაზე და რაღაცნაირად მინდა გადავანაწილო და განვავრცო.
ძირითადად თემას ვუძღვნი დედების ტიპებს, რომლებიც მე 3 კატეგორიად დავალაგე ამ შემთხვევაში.
1. კატეგორია “დედიკოები”
დედები რომლებიც ბავშვის გაჩენის შემდეგ ყველაფერს თავს ანებებენ და მაქსიმალურად ერთვებიან ბავშვზე. ანებებენ თავს სამსახურს, ჯდებიან სახლში და დაფოფინებენ თავიანთ შვილებს. რა თქმა უნდა აქ არ ვგულისხმობ ადამიანებს რომლებიც იმიტომ სხედან სახლში რომ არ აქვთ სამსახური, მე ვგულისხმობ ადამიანებს რომლებიც მიზანმიმართულად სხდებიან სახლში რომ თავად გაზარდონ თავისი შვილი და რომ არავის ანდონ მისი ერთი ნაბიჯიც კი Read the rest of this entry »
სეზონური სეილები დაიწყო მთელს დედამიწაზე, ინტერნეტ თუ არაინტერნეტ მაღაზიებში. სამწუხაროდ ქალაქში არსებული მაღაზიების სეილებზე ვერაფერს დავწერ – რადგან ვერსად ვახერხებ გასვლას, მაგრამ ინტერნეტ მაღაზიების ზოგიერთ საინტერესო სეილს შემოგთავაზებთ
მე პირადად ძალიან მიყვარს სეილები და განსაკუთრებით ისეთი სეილები 30%ზე მეტი რომ არის ხოლმე. სწორედ ასეთი სეილის დროს წინა კვირაში გემრიელი შესყიდვები განვახორციელე :
ამჯერად მინდა ინტერნეტ მაღაზია ATHLETA-ს რამდენიმე საინტერესო სეილი გაგაცნოთ:
1. საცურაო კოსტუმები ჭრელა-ჭრულა თუ ვინმეს გიყვართ აქვთ საკმაოდ კარგ ფასებში 14.99$ + 14.99$
სათაური ზუსტად შეესაბამება შინაარსს
როდესაც ვიკიკო აგარაში გავუშვით ორივე ბებიასთან ერთად, დღის წესრიგში საკმაოდ სერიოზული საკითხი დამიდგა
“რა ვაჭამო დიმას სამსახურიდან რომ მოვა?”
ცნობილი ფაქტია რომ საჭმელების კეთებას ვერ ვიტან, არ ვიცი და საერთოდ სამზარეულოსთან ჩემი შეხება ყავის ინგრედიენტებით შემოიფარგლება …
მე პირადად ეგ საკითხი არ მაწუხებდა, 3 საათზე სამსახურში ვჭამ და სრულიად საკმარისია ჩემთვის, მთავარია საზამთრო მქონდეს სახლში – საჭმელი არც კი გამახსენდება …
თავიდან იოლად გავედით – ხან პიცერიებში, ან სად და ხან ად ვჭამდით, ძირითადად გარეთ კაფეებში. შემდეგ მივხვდით რომ ფინანსები აღარ შეგვიწყობდა ხელს და ჯიმარტს მივმართეთ. ვიყიდეთ: კარტოფილი, სოსისი, კვერცხი, მზა სუპები, ბლინები ხორციანი, ყველი და შევინახეთ მაცივარში…
ეხლა მე დავწერ ტუტორიალს ზარმაცი დიასახლისებისათვის, ისე რომ არ გადაიტვირთოთ და ქმარიც კმაყოფილი დარჩეს:
დღე 1:
შეწვით კარტოფილი, ძალიან იოლია და იმედი მაქვს ყველამ იცით
აიღეთ 2 ცალი სოსისი დაჭერით 3 ნაწილად ისე რომ ჯამში 6 ცალი ნაჭერი გამოვიდეს
კარტოფილის გამორთვას რომ 5 წუთი დააკლდება დაყარეთ ეს სოსისები კარტოფილთანვე ტაფაზე და შებრაწეთ ყველა მხრიდან
მერე გადმოირეთ ეს ყველაფერი დიდ თეფშზე დაალაგეთ ლამაზად, აიღეთ ყველი და დაახეხეთ ზევიდან – დათოვლილივით – ლამაზია Read the rest of this entry »
კომფორტულად ვზივარ, მუსიკა მახალისებს და ენერგიას მმატებს, სიგარეტის ბოლოს მიღმა ძალიან გადაპრანჭული გოგოები და სასაცილოდ მოცეკვავე ბიჭები ჩანან, სუნთქვა სტაბილური მაქვს, მშვიდი, ხელის გულები თბილი, პულსი ნორმალური ი ი ი ი ი ი ი ი ? …..
“დშშ” – სტრობოსკოპმა ისეთი სინათლის ნაკადი მესროლა რომ შიშისგან და დარტყმის სიძლიერისგან ისედაც მიყუდებული მთელი ძალით მივენარცხე თეთრი დივანის ზურგს. პროჟექტორებს თვალს ვერ ვაშორებდი, არასოდეს შემინიშნავს სინათლის ნაკადის ასეთი სოცარი დინება, ასეთი ციმციმი, ხტუნვა. ფლუდლაითები იღვრებიან და ენარცხებიან ჩემში და ჩემს ირგვლივ. სტრობოსკოპი დუელში მიწვევს, ვერა ვერ ვუძლებ მის Fლეშებს და გვერდით ვიყურები, ბიჭები თვალს მიკრავენ და იღიმიან. უსიტყვოდ გავუგეთ ერთმანეთს … დაიწყო …
მიყვარს მუზიქ ჰოლი, ალისას სამყაროზე უფრო მიმზიდველია ჩემთვის, სახალისოა, გიჟური და სასაცილოც.
მიყვარს ხმამაღალი მუსიკა, ბიტები ტვინში რომ გირტყამენ და მოძრაობისკენ რომ გიბიძგებენ, თუ მორი არ ხარ გადაჭრილი ტბის პირას ქვიშაში ჩაფლული, შანსი არაა რომ გაუძლო ბიტების დინებას და არ წამოდგე საცეკვაოდ. ცეკვა ხომ სხეულის თავისუფლებაა, მოძრაობა ნარნარად ან გიჟურად, იმის მიხედვით თუ რას გთხოვს განწყობა და რის საშუალებას გაძლევენ ბიტები.
ვზივარ ხოლმე ჩემთვის თეთრ დივანში ჩაფლული, ჩემი კაპირუსკით და სიგარეტით ხელში და ვათვალიერებ, ვფიქრობ, ვისვენებ, ვტკბები – სანამ ერთი ჩემსავით გიჟი ბიტი არ წამომადგებს და “dancefloor”-ისკენ არ მიბიძგებს რომ ის და მისი და-ძმა ბიტები დაიღვარონ ჩემს სხეულში, აამოძრავონ, ააცეკვონ და მოეფერონ. სამყარო სადღაც სხვაგან ინაცვლებს ხოლმე როცა ვცეკვავ, მხოლოდ მე და ბიტები ვრჩებით და ვცეკვავთ ერთად დაღალავად დილამდე, ღამიდან დილამდე, გათენებამდე …
- ღმერთო, ნეტა რა ჯანდაბად უნდა, მიმტანობას ხომ არ იწყებს? – გავიფიქრე ზურას ხელში პასტა რომ შევნიშნე რომელიც ჯიბიდან ამოიღო. Read the rest of this entry »


