S t y l i s s i m o

Posts Tagged ‘Baby’

მეორე დღეა უკვე მთელი ფორუმის მშობელთა განყოფილების გოგოები აჟიტირებულები ვბალეშიკობთ ონლაინ რეჟიმში ლელას, ცქნაფოს და ნიას.
ცქნაფომ გუშინვე გააჩინა ბაია, ლელა გუშინწინდელი ღამის მერე სამშობიაროშია და ჯერ კიდე ტკივილებს ებრძვის
ნია დღეს წაიყვანეს და დღეიდან მთელი ფორუმი ვბალეშიკობთ
საოცარი სითბოთი აღსავსე გვერდებია მათი ბალეშიკობის.

http://forum.ge/?f=97&showtopic=33977850 _ SoulTaker AKA ლელა

http://forum.ge/?f=97&showtopic=33978174 _Liliana AKA ნია
ო სახლში ვიჯექი კომპთან, ამ თემების შემხედვარე ყურებამდე გახეული პირით და რაღაც უჩვეულო სითბოს და მხარდაჭერას ვგრძნობდი ჩემთვის თითქმის უცნობი ადამიანებისაგან.
წარმომედგინა ჩემი თავი ლელას და ნიას ადგილზე, როდესაც ამდენი უცხო ადამიანი ამხელა ყურადღებას და სითბოს გამოხატავს და კიდევ ერთხელ და მეათასეჯერ ვრწმუნდები რომ ცხოვრება მშვენიერია.

არადა ერთი შეხედვით რა მარტივი სქემაა, სიყვარული – ოჯახი- ბავშვი…
მაგრამ აბა შეეცადოს თითოეული ჩაწვდეს და მთელი პირამიდაა სირთულეების.
იყო ორი შეყვარებული ადამიანი, უყვარდათ უყვარდათ, კოსნეს, ეფერეს, ეხუტნენ, დაწვნენ და უცებ ბრახ და დედამიწაზე გაჩნდა პატარა მარცვალი.
პატარა საყვარელი მარცვალი რომლის შესახებ სარაც 1 თვე არც კი იცის არავინ ხოლმე, არის თავისთვის დაფუთფუთებს ცხოვრობს არსებობს
და უცებ მის შესახებ გაიგებს დედიკო, მერე მამიკო და მანდ იწყება უკვე მთელი რგოლი.
9 თვე ეს საოცარი მარცვალუშკა ზის დედიკოს მუცელში არსებულ გამოქვაბულში, ჭამს, იზრდება, თხრის გამოქვაბულს ადიდებს თავის სამყაროს, გვიბრახუნებს, მამიკოს ხელებს ეფერება ხოლმე, დედიკოს ყოველ გაფართხალებაზე გულს სიყვარულით უვსებს. იზრდება, იზრდება და გამოჩეკის დროს მოდის. ხოდა უცებ გადაწყვეტს რო ჯერ კიდევ უნდა თავის გამოქვაბულში და ბოლო წუთებამდე იხანგრძლივებს იქ ყოფნას.
ჩვენ კიდე ამ დროს ვეხვეწებით, ტკივილებს ვუმკლავდებით, არადა რა ქნას პატარამაც, რა იცის გარეთ რა ელოდება, ხოდა ეშინია. იქ სადაცაა იცის რომ კარგადაა და ზრუნვა არ აკლია.
ამ დროს კიდე მე ერთი სული მაქვს როდის გამოსკუპდება ჩემი გოგონა რო დავინახო როგორია და ჩავეხუტო და დავკოცნო.
ცხოვრებაში საერთოდ არ მიფიქრია ბაიაზე, დაჟე გათხოვების პირველ პერიოდშიც ვერ ვრისკავდი და ვერ ვწყვიტავდი, მაგრამ ბოლოს უცებ ძალიან მომინდა და შედეგსაც ველოდები უკვე იმედია 1 კვირაში მაქსიმუმ. თორე მე დღესაც მზად ვარ.
მთავარია თვითონ მოინდომოს გამოსკუპება.
წუხელ ვეუბნებოდი ზუსტად დიმას, რო გაიზრდება გოგონა ჩემი ბლოგი უნდა ვანახო მეთქი, როგორ ველოდებოდით და როგორ გვიყვარდა მეთქი, როგორ კოცნიდა მამიკო მუცელზე ხოლმე, და ფეხს რო ამოიშვერდა როგორ ვასცრებდით მე და მამიკოს მის დაწერას, რო უფრო რეალურად გვეგრძნო მეტQი.
ხოდა ყველას ვინც ამამს წაიკითხავს, დედიკოს თუ მამიკოს, მომავალ დედიკოს თუ მამიკოს მინდა ძალიან დიდი სიყვარულით ვუსურვო ამ ყველაფრის განცდა
იმიტო რო მეც მეგონა მთელი ცხოვრება ამისთვის არ ვარ მზად მეთქი, ჩემგან რა დედა უნდა გამოვიდეს ღამის კლუბების და გონკების იქეთ არაფერი არ მახსოვს მეტქი. მაგრამ თურმე ყველას ცხოვრებაში დგება ეს მომენტი და წინ მთელი თავგადასავალია
P.S. ლელას და ნიაკოს ბაიებო, გამოდით მალე, მარტო დედიკო-მამიკოები კი არა ამდენი ხალხი გელოდებით უკვე სიყვარულებით

2 დღეა არაფერი დამიწერია

ხუთშაბათს -
ექიმთან ვიყავი, ყველაფერი რიგზეა ერთის გარდა, ჩემი გოგონა ისევ მხართეძოზე წევს და ჯერ არ ამოტრიალებულა. არადა რომ არ ამოტრიალდეს ეგრევე საკეისროს დამინიშნავენ რაც საშინლად არ მინდა ხოდა ძალიან ცუდ ხასიათზე წამოვედი ექიმიდან.
ხატიას და დეაკოს შევხვდი და წავედით საშოპინგოდ. ძალიან ცხელოდა, მე და ხატიამ უამრავი რამე ვიყიდეთ, ტანსაცმლის მაღაზია ვიპოვე პეკინზე სადაც კარგ ფასებში არის საკმაოდ ფერადი ტანსაცმელი საზაფხულო. ხოდა შევედიეთ ურდოსავით და 2 დიიდი პარკით გამოვედით.
მერე მაკდონალდში წავედით, იქაც მაგრად ვისიამოვნეთ, დეაკო ვასრიალეთ. იქედან ბავშვების მაღაზიაში გავედით “გარფილდში”. დეაკოსთვის მინდოდა რამე მეყიდა საჩუქრად, თორე რამდენი ხანია არაფერი არ მიყიდია.
გარფილდის გოგოებმა გვითხრეს რომ 2 კვირაში მივიღებთ ახალ საზაფხულო კოლექციასო და გადავწყვიტეთ მერე გვეყიდა. ამიტომ წამოვედით ხატიასთან.

სარამოს მე დედიმ და დიმამ ბეეეეეეეეევრი ვისეირნეთ კიკვიძეში და ძაან გემრიელად დამეძინა რომ ავედი სახლში.

პარასკევს _

სამსახურში უამრავი საქმე მქონდა, არადა გათიშული ვიყავი მთელი დღე. ექიმმა ვარჯიშები დამინიშნა ბავშვი რო ამოტრიალდეს მაგისთვის და დილით უკვე კიდევ 1 საათით ადრე ვიღვიზებ და ასე უნდა გაგრძელდეს 10 დღე.
არადა გამთიშა ამ უძილობამ საშინლად, თან ძილის წინ სასოწარკვეთილ დიასახლისებს ვუყურეთ და გვიან მომიწია დაძინება.
თან რატომღაც საშინლად მშიოდა მთელი დღე და სამსახურში კიდე შემწვარი ქათამი და მაკარონი იყო. ორივე მეზიზღება და დავრჩი მხოლოდ კიტრია ამარა .
საღამოს დედიმ ახალი კარტოფილი დამახვედრა და გემრიელად მივირთვი.  ამასობაში დიმაც მოვიდა, საშკამ დამირეკა კუს ტბაზე ავიდეთო. შევხვდით ბიჭებს რესპუბლიკის მოედანზე, ვიბირჟავეთ, მერე გეგეშიძესთან გადავინაცვლეთ, ტუჩკას ველოდებოდით, ლუდები იყიდეს და დავიძარით კუს ტბისკენ. ბევრი ხალხი იყო თავიდან მაგრამ მერე მალევე დაცოტავდნენ. ჩვენ სტადიონისკენ დავეშვით, იქ გავაჩერეთ მანქანები ფასიანი ავტოსადგომია და უფრო კომფორტულიც. მერე გავიყავით, სეირნობა მარტო მე დიმას და საშკას გვინდოდა.
ბევრ საინტერესო რამეზე ვისაუბრეთ სეირნობისას, მეორე წრეზე საშკაც დარჩა დანარჩენებთან ერთად, მე და დიმა მარტო წავედით, გემრიელად ვჭუკჭუკებდით ჩვენთვის, მომავლის გეგმებზე და ჩვენს ბაიაზე. რაღაცა გვაქვს ჩაფიქრებული, ჯერ არ ვწერ და ძალიან გვინდა რომ გამოგვივიდეს.
მერე ჩვენც დანარჩენებს შევუერთდით, იქ მტელი პოლემიკა იყო ატეხილი ხორცის ჭამა – არჭამასთან დაკავშირებით. საშკაც ვეგეტარიანელია და ამტკიცებდა რომ ხორცი საერთოდაც არ ჭირდება ორგანიზმს. აბსოლუტურად ვეთანხმები. წლების მანძილზე გრამებში თუ მექნება ხორცი ნაჭამი, მაგრამ მშვენივრად ვგრძნობ თავს.
მერე წავიდა ინტერნეტზე ჩხუბი, მე ხომ ამ სამსახურში გლობალის გათიშვების გამო, უკვე ორგანულად ვერ ვიტან კავკასუსს, ხოდა ნიკას აქვს ჯელინკი და მარტო ნიკა იცავდა კავკასუსს დანარჩნებმა გადავუარეთ.
საკმაოდ გვიან დავიშალეთ ნასიამოვნები, ნაპოლემიკარი და დავიზარით სახლებისკენ. გზაში ბიჭებმა გადაწყვიტეს შარდენზე გასვლა, მეც მინდოდა მაგრამ სამსახურის გამო ვერ წავედი, გავითიშებოდი დღესაც უძილობისგან.
ეხლა  კიდე ვზივარ ცხოვრებაზე უკმაყოფილო რო დღეს ვმუშაობ , არადა კაი ამინდია და ბევრი რამეს გაკეთებას მოვასწრებდი.