ყოველი ადამიანის ცხოვრებაში არსებობს შეგრძნება, რომ რაღაც ჯადოსნური ხდება მის ირგვლივ, შეგრძნება რომელიც იმდენად ძლიერია და გადამდები რომ საოცარ ენერგიას გაძლევს შენც და ყველა შენს გარშემო მყოფსაც.
ზუსტად ასეთი იყო 16 აგვისტო – დილის 7 საათიდანვე.
წარმოიდგინეთ ვიღვიძებ ოთახში სადაც ვიღვიძებდი ბოლო 11 დღე ყოველი დილის 6 საათზე და ვხვდები რომ ეს ბოლო დღეა ამ თავგადასავლის, რომ ხვალ დილიდან მე ვეღარ გამოვალ ამ აივანზე, ვეღარ გავიგებ ვერტმფრენების ხმაურს და ვერ დავინახავ ამ ხედს.
არ ვწუწუნებ და სიმართლეს ვამბობ, კონკურსის ბოლო დღე იყო ყველაზე მძიმე, ყველაზე დამღლელი და ყველაზე ემოციური.
იმის გამო რომ შეთანხმებულად წინა ღამეს ყველამ 1 საათამდე მივაშურეთ ნომრებს და შედარებით გამოძინებულად ვითვლებოდით, საუზმეზე 7-იც არ იყო რომ ჩავედით.
7 საათზე ავტობუსიც დაგვიანების გარეშე მოვიდა, შაბათი დღე იყო და ქალაქში საცობებიც არ იყო და სულ რაღაც 20 წუთში ვიყავით ანჰემბი პარკში.
14 აგვისტო, დღე რომელსაც შედარებით მსუბუქად შევხვდი, რადგან ვიცოდი ჩემს კონკურსანტს მამაკაცის მოდულების არ ეშინოდა, რადგან გაცილებით კარგად იყო მომზადებული.
კონკურსის მეოთხე დღესაც ორივეჯერ ვიჯექი ბლაინდ ჯაჯინგში და მთელი დღე სხვადასხვა ექპერტებთან ერთად წინა 2 დღის შეფასებები შემქონდა კომპიუტერში.
ეს იყო დღე, როდესაც ორივე მოდულის დროს ვიყავი ობიექტურ ჟიურიში.
ისევე როგორც წინა დღეს დილის 8 საათზე შევიკრიბეთ ექსპერტების ოთახში, ჩვენს კარადებში ჩავკეტეთ ჩვენი პირადი ნივთები და ტელეფონებიც მათ შორის.
10-ის ნახევრზე დაიწყო კონკურსები…
ობიექტურ ჟიურიში უფრო საინტერესოა ყოფნა, შენი თვალით ხედავ როგორ მუშაობენ ეს გასაოცარი ბავშვები.
