S t y l i s s i m o

დაასათაურეთ ყველა სურათი და ყველაზე ორიგინალურ სათაურებს პოსტში ჩავსვამ

დაასათაურეთ ყველა სურათი და ყველაზე ორიგინალურ სათაურებს პოსტში ჩავსვამ

FashionMothers of 1920 – ძალიან წარმატებული პროექტი, უდაოდ

იდეა დაიბადა პირველ შეკრებაზე, მაგრამ იდეა არა უშუალოდ ფოტოგადაღებებისა, არამედ იმისა რომ კარგად ვართ ერთად, კარგად ვგრძნობთ თავს და ხშირად შევიკრიბოთ ხოლმე.

მერე გადაწყდა თარიღი და თეას იდეა იყო, რომ გავცდენოდით ბანალურობას და რამე განსაკუთრებული და დასამახსოვრებელი საღამო გაგვეკეთებინა. ხოდა გადაწყდა, ვაკეთებდით ფოტოსესიას a la 1920 …

ფოტოები უნდა გადაეღო ანიას, მაგრამ ბოლო დღეს აღმოჩნდა რომ არ ეცალა სტუდიას, ამიტომ ჩვენი ძალებით შევუდექით გადაღების ორგანიზებას, ჩავბარგდით, ჩავალაგეთ მტელი ტანსაცმელები, რომლებიც თუნდაც ოდნავ მაინც ახლოს იყო იმ პერიოდის სამოსთან და ერთ თოვლიან და ცივ დღეს, თბილი და გემრიელი საღამო მოვიწყვეთ თეასთან სახლში.

განსაკუთრებული მადლობა ტეას უმაგრეს დედამთილს, ზალიან მაგარი ქალია, ცვენსავით მაგრად იხალისა, დიდი მადლობა თეას ქმარს და პატარა სანდის, რომელიც დამატებით მაგრად გვახალისებდა.

ყველაზე დიდი მადლობა ანუშკას, რომელმაც არ დაიზარა 5 გიჟქალას გაძლება და ხალისით გვიღებდა სურათებს.

ყველაზე მაგარი იყო დასაწყისი, 5-ივემ ჩვენი სამოსი ამოვყარეთ თეას საწოლ ოთახში საწოლზე და მერე ვიქექებოდით ვის რა გვინდოდა რომ ჩაგვეცვა. ეს იყო ყველაზე მაგარი პროცესი

სურათები უნდა გადაგვეღო სხვადასხვა სამოსში პერიოდულად, პირველი “ზახოდი” ჩავიცით და გადავედით მერე მაკიჟზე :

კოკო “თეო” შანელ – ულამაზესი

NITSA  გვანცი

თვით ქალი ოცნება – თეა

და ეკა, ქალი ბრეიკი

მე უკვე მაკიაჟით ივედი, ამიტომ ჩემი სურათის ნაცვლად ამას დავდებ:

გადაღებებზე ვიყავით დაახლოებით 4 საათამდე, გამოვიცვალეთ უამრავჯერ, გადავიღეთ 400მდე სურათი, ვსვით უამრავი ყავა და მოვწიეთ უამრავი სიგარეტი და რეზუმე:

უმაგრესი დღე იყო, ძალიან ძალიან ვიხალისეთ და ბევრი ვიღადავეთ.

მერე მგლებივით მოშიებულები დავეცით ფიორინოს და გადავჭამეთ პიცები და სპაგეტები.

უდიდესი მადლობები გოგოებს,ძალიან ლამაზი საღამო გვქონდა

TO BE CONTINUED …

ეს გოგოების ფეისბუქებიდან ამოკრეფილი სურათები, ხვალ დავდებ ორიგინალებს სახლიდან

მომავალ შეხვედრამდეეეეეეეეეე

გუშინ, იმდენი გვავარჯიშა შორემ რომ დღემდე მტკივა მკლავები.

ხოდა დღესაც რომ ვიგრძენი ეს ტკივილი გადავწყვიტე პოსტიც მივუძღვნა,   საერთოდ მკლავები ეს ის საკითხია,   რომ უმეტესობა ყურადღებას აქცევს,   რა ჯობია, ლამაზ,  თხელ და ოდნავ დაკუნთულ მკლავებს.

ყოველთვის მომწონდა მადონას მკლავები, კუნთიანი და მუდამ ნავარჯიშევი

ხოდა, ყოველთვის სადაც არ დავდიოდი ხოლმე აერობკაზე, დიდი ყურადღებას ვაქცევდი ხოლმე მკლავების ვარჯიშს.

გუშინ, ისევ სირბილით გავქანდი სამსახურიდან პრაიმ ფიტნესში, ისევ ძლივს დავაყენე მანქანა, ისევ ცოტა დამაგვიანდა… მაგრამ ცოტა გახურების მერე შორენამ რომ გვითხრა აბა განტელები აიღეთო, სულ დამავიწყდა ეს დეტალები. ძალიან ძალიან ბევრი ვივარჯიშეთ, ძალიან გემრიელად, მიყვარს ეს ვარჯიშები, რაღაცნაირად ძლიერი მგონია ხოლმე თავი. ხოდა მადლობა შორენას რომ ზრუნავს ჩვენი ხელების სილამაზეზე …

ძალიან მინდოდა სურათები გადამეღო ვარჯიშის პროცესში, ან ვიდეო მაინც. მაგრამ ვერ ვახერხებ ხოლმე. არადა ძალიან მინდა რომ ჩემს ბლოგზე იდოს ეგეთი რამეები, სამომავლოდ აუცილებლად გადავიღებ და დავდებ.  ვარჯიშებს ვაკეთებდით დაწოლილები, როგორც სურათზეა და ბევრად უფრო ეფექტური დამოდგა. ადრე ძველ კლუბში, განტელებით ვარჯიშებს სულ ფეხზე დამდგარი ვაკეთებდით და რაღაც არ მახსოვს რომ ოდესმე მტკენოდეს ხელები. ეხლა კიდე მიუხედავად იმისა რომ ბავშვსაც სულ ხელით დავატარებ ხოლმე, მაინც იგრძნო ჩემმა ხელებმა ვარჯიშის ძალა.

მოკლედ ბედნიერი ვარ და ყველას გირჩევთ აუცილებლად ივარჯიშეთ, ყველას ვურჩევდი შორენასთან ვარჯიშს, თუ არადა ვიდეოს ვდებ და სახლში მაინც ივარჯიშეთ, რომ ზაფხულში მოკლე მკლავებიან მაისურებში ლამაზი მკლავები ჩანდეს.

არ გაგაკვირვოთ სათაურმა, ვინც დიზელთან მეგობრობს, მაშინ ყველას ეცოდინება თუ რა არის კონცეფცია: BE STUPID.

ვიდრე კონცეფციაზე გადავიდოდე მინდა ერთი მცირე ინფორმაცია მოგაწოდოთ, დიზელის შენაძენზე. დიზელს ახალი სამხატვრო ხელმძღვანელი ყავს, ბრუნო კოლინი, ადამიანი რომელიც ძალიან გათქვეფილია მოდის სამყაროში, მან დააარსა WAD, ფრანგული მოდის ჟურნალი, რომელიც აშუქებდა ძირითადად ურბანულ მოდას. ბრუნო ზალიან ცნობილია ასევე ღამის ცხოვრების მოყვარულთა რიგებში. Read the rest of this entry »

ჯერ კიდევ კვირას მინდოდა ამ პოსტის დაწერა ცხელ-ცხელ შთაბეჭდილებებით, მაგრამ ვერ მოვახერხე და ახლა ვწერ.  ეს პოსტი არის გაგრძელება ჩემი პროექტისა, მაგრამ ამ თემაში ისევ წყნეთის “კოპალას” განვიხილავ.

შაბათს ვიკიკოს მამიდან და ბებიამ სურპრიზი გაგვიკეთეს მე და დიმას და ბავშვი დაიტოვეს მთელი ღამით, შესაბამისად ჩვენც მოგვეცა საშუალება საკმაოდ გვანამდე გავჩერებულიყავით სადაც გვინდოდა.

არჩევანი “კოპალაზე” გავაჩერეთ, წავედით მაკდრაივში, ვიყიდეთ 4 ბიგმაკ მენიუ 2-ის ფასად, 4ნი ვიყავით: მე, დიმა, ხატია და გიო. გემრიელად ვჭამეთ და დავაწექით წყნეთისკენ, პირველად ვიჯექი წყნეთის გზაზე საჭესთან და მიუხედავად ალაგ-ალაგ მოყინულებისა, საკმაოდ იულ გზად მომეჩვენა. არადა ბევრისგან გამიგია რომ საკამოდ რთული და ცუდი გზა არისო.

მივედით, ჩავიცვით ბოულინგის სპაციალური ფეხსაცმელი, რომელიც ძალიან მომწონს. ამოვიცვით ბახილები და შევედით. მე თავიდან ცოტა ცუდ ხასიათზე ვიყავი, დიმამ გამაბრაზა და ვერ ვთამაშობდი. მერე ნელ ნელა მოვედი ხასიათზე.

სიტუაცია ბოულინგ კლუბში არის ძალიან კარგი, ძალიან ყურადღებიანი მომსახერე ადმინისტრატორი და ტექნიკოსი. მაგრამ იგივეს ვერ ვიტყვი მიმტანებზე, ცოტა გაბნეულები არიან. ესპრესო არ ქონდათ, რაც ამხელა კლუბისთვის ცოტა არ იყოდ და დიდ მინუსად მომეჩვენა, თურქული ყავა შევუკვეთეთ და ისეთი საშინელება მომიტანეს, ბოდიშით და ცოტა მაკლდა გადმოფურთხებას. Read the rest of this entry »

მოდელები:

Freja Beha Erichsen,

Claudia Schiffer,

Baptiste Giabiconi

ფოტოგრაფი   თვით Karl Lagerfeld

Read the rest of this entry »

გამარჯობა თთთ

მე ვიკიკო ვარ, დედას სიხარული და სიცოცხლე

ჯერ სულ რაღაც 7 თვის ვარ, მაგრამ უკვე იმდენი რამე მოხდა ჩემს ცხოვრებაში რომ გადავწყვიტე მოგიყვეთ.

ჩემი დედიკო ხო სულ გიყვებათ რაღაცეებს, ხოდა მეც მოგიყვებით.

მე რომ დავიბადე და მომნათლეს ვიქტორია – ელისაბედი დამარქვეს, მაგრამ ახლა ყველასთვის ვიკიკო ვარ, დედამ მითხრა რომ გაიზრდები ვიკას დაგიძახებენი და სულ დიდი რომ გაიზრდები ვიქტორიას. სულაც არ მინდა ჯერ სულ დიდი გავიზარდო, კარგად ვარ ასე, დედიკოს და მამიკოს ხელებში. პატარა ვარ და ყველა სურვილს მისრულებენ. კაია პატარაობა.

მე უკვე 2 კიჭი მაქვს და კიდევ 2 ამომდის და სულ მეფხანება ამიტომ სულ პირში ვიდებ ხოლმე რაღაცეებს, მერე მტკივა ხოლმე და ვტირივარ. რა ვქნა პატარა ვარ და ვერ ვუძლებ ტკივილს მერე დედიკო და მამიკო ამიყვანენ და სულ მეფერებიან ხოლმე რომ არ ვიტირო.

ერთხელ, მაშინ 6 თვის ვიყავი, დედიკომ და მამიკომ ღამე წამიყვანეს მანქანით სასეირნოდ, რაღაცა ადგილებში დავდიოდით სულ ყველაფერი ანათებდა და მომწონდა, მაგრამ მერე თვალები დამეღალა და დამეძინა. მერე მიმიყვანეს რაღაც დიდი ხესთან, იქაც ყველაფერი ანატებდა, სახლებიც ანატებდნენ, ოღონდ პატარა სახლები იდგა, ჩვენნაირი დიდი სახლები არა, პატარები, აი მე და თოამასნაირი ბავშვებისთვის. იქ სურთები გადამიღეს, აი აქ დავდებ ამ სურათებს, გაადიდეთ და დაათვალიერეთ. მერე მამიკომ რაღაცასთან მიმიყვანა, დიდი იყო და ბანჯღვლიანი და მგელიაო მითხრეს ხოდა მე არ მომეწონა, მეშინოდა. მერე კიდევ დედიკომ ვიღაც გოგოსთან მიმიყვანა და იქაც სურათები გადავიღეთ, ესე მითხრეს ეს თოვლის ბებოაო, მაგრამ მე არ ვიცი რას ნიშნავს თოვლის ბებო. ბებო ვიცი

მე ორი ბებო მყავს, ერთი სათვალეებიანი და მეორე უცხო ენაზე რომ მელაპარაკება ის. ორივე ძალიან მიყვარს და სულ ვეხუტები ხოლმე

Read the rest of this entry »